Kumsalın güneşi doğurduğu yerde tırnağım gizli.

Sesim bana geri dönüyor yine.
Kolay olan şeyler milyonlarca kilometre uzağımda.
Bir hikaye yaratmak istedim kendime, kahramanlarım yine başka rüyalara gittiler.
Gitmek çok şeyi kabullenmektir.
Ben kalan oluyorum, kendimi kabullenemiyorum.

Doğruyu bulamıyorum bu gece.
Tüm bakirliğinle gelseydin keşke bu kadar kirlenmeseydi gecelerimiz.

Sonra girdim o kapıdan, girmeseydim...
Silebilseydim sana yazdığım cümleleri, yanındakini silebilseydim.
Gidebilseydim çok uzak bir hikayeye, seni tanımadan hayal edebilseydim.
Sonra çıktım o kapıdan, çıkmasaydım.
Kıvrılıp yatsaydım uçuşmayı öğrenememiş saçlarına.
Bilebilseydim, hikayenin sonunu, hiç gelmeseydim.
Bir kitap yazabilseydim hayatınla ilgili ama hayatını hiç bilmeseydim.

Yaklaşma!
Sen başka birisin, o değilsin, kimse değilsin.
Adımların bile tanımadığın bir kadın için.
Sıcak ellerin vücuduma değmesin, sen yakıcılığın kendisisin.
İstemiyorum sıcaklığını, istemiyorum hayallerini, istemiyorum geleceğini.
Sen başka birisin, ulaşamayacağın yalnızlıkta yaşıyorum ben.
Cümlelerim havada kalıyor seninle konuşurken.
Yaklaşma!
Benim diğer yarım değilsin sen.
İstemiyorum damarlarında gezdirdiğin alkolü, beni.
Sen başkalarının bahçesinin objesisin.
Yaklaşma!
Bir adım daha atacak yer kalmadı kaldırımlarda.

Çıplak kalmak için soyunmadım, sadece acılarımı üzerimden attım.

İzlerini vücudumun en ücra köşelerinde saklıyorum, hoyrat eller gelip kapatmasın diye.