Kimdi benim adıma karar veren? Hayatımı elleriyle çizen kimdi? Ben uzaktan izliyordum hayatımı. Şimdi istediğim hayatı mı yaşıyorum? Belki...
Geçmişe baktığımda neden sadece hayal kırıklıklarım var. Berna Balkaya kimdir, kim verebilecek bunun cevabını? Sadece istediğim şeyi yapmak istedim. Adım duyulsun mu istedim? Hayır! Nereye gidiyorm? Kim yanımda, kim arkamda? Ne önemi var ki? Bundan sonra sadece kendim olacağımı biliyorum. Yeter dokunmayın artık hayallerime.

Geldiğinde çok daha fazlaydık. İkimiz kaldık zamanla. Azaldıkça çoğalıyoruz. Yenileri geliyor, eskiler tozlu raflarda görmezden gelişimizden rahatsız bir şekilde bize bakıyorlar. Beyaz düşler kuruyoruz geleceğimiz için. Birtek biz biliyoruz gecelerin ne kadar uzun olduğunu bizim için. Sana her bakışımda onu hatılıyorum, bana her bakışında onu hatırlıyorsun. Özlüyoruz ikimizde, gözümüzde biriken yaşları kafamızı çevirerek kaçırıyoruz birbirimizden. Kıvrılıp yatıyorsun ayak ucuma. Gülümsüyorum, gelecek bir mucizeyi bekliyoruz. Nefes alıp verişini duyuyorum sonra. Ortak bir düşe dalıyoruz. İyi ki doğdun.

Kusursuz güzelliğinin altına gizlenmiş bencil acılarıyla savaşıyordu son günlerde. Ne yaparsa yapsın yetmiyordu işte hayata. İçine düştüğü kaostan kurtulamıyordu bir türlü. Yaşadıkları yaşayacaklarının yarısını bile oluşturmuyordu. Sonsuza kadar yaşayacağını zannedip korkutuyordu kendini yatağa yattığında. O kadar acıyı evindeki hangi dolaba sığdırabilirdi ki? Eskilerini atmazdı hiçbir zaman, yeniler gelince boğulurdu o küçük evin içinde. Fevri kararlar alıyor, yaşıyor, yaşadıktan sonra pişman oluyordu. Bir hikaye yaratmak istiyordu kafasında ama kimseyi tanımıyordu. Biraz yürüyüşe çıksa bahçe kapısından geri dönüyordu, korkuyordu, kim olduğunu anlayacaklarından korkuyordu. Kırmızı bir balonun içinde yaşasaydı, sadece şarkılar olsaydı yanında, bulutlarla konuşabilse, yağmur damlası olarak geri dönecekti yeryüzüne. Bir şiirde yaşasaydı ya da, hani şu aşık erkeklerin kadınlarına yazdıklarından. Gerçekten kim olduğunu düşünmeye başladı sonra, birçok kişiydi, korkak, güzel, duygusal, sevecen, nefret dolu, asabi...
Kovdu sonra bütün düşünceleri kafasından. Bir kadeh şarap koydu ve sigarasından bir nefes çekti. Ne kadar çok kişi olursa olsun kendisi için bir hiçti.

İlk aşık oluşumdu, sen vardın. Sonra ağlamaya başladım, sen vardın.
Yalnız kaldım kurtulamadım, sen vardın. Saçlarımı savurdum, sen vardın. Kendi krallığımı kurdum, sen vardın. İlerleme kaydettim hayatımda, sen vardın. Sessiz sokaklarda yürüdüm, sen vardın. Elimi hiç bırakmadın. Kaçmayı düşünürken yine sen vardın. ''Gitme'' demek için sen vardın. Oturdum denizi izledim, başucumdaydın. Seni bırakıp gidemedim. Sonra rüya gördüm, içinde hep sen vardın. Sen benim yaşanmışlıklarımsın. Sen ne güzel kokuyorsun İstanbul.

Beni kalbinde değil boxerında taşıyan erkeklerden sıkıldım.

Bir varmış bir yokmuş. Kız birgün bir düş görmüş. Bu düşü melekler koruyormuş. Dünya'ya kötülük inmiş. Kız sadece uyumuş. Uzak iklimlerden hikayeler edinmiş kendine. İnsanları mutlu etmeye çalışmış. Gördüğü düşe davet etmiş hepsini. İnsanlar mutluluğu reddetmiş. Kirli bir dünya yaratmışlar kendilerine. Kız tek başına kalmış. Meleklerin korumasını reddetmiş sonra. Kötü dünyaya adımını atmış. Diğerleri gibi olması gerektiğini anlamış yaşayabilmek için. Çok kirletmişler kızın ruhunu. Yıkandığı hiçbir nehir temizleyememiş. Kız toplamış ruhuna ait ne var ne yoksa. Kendini başka bir dünyaya kapatmış. Bu masalda mutlu bitememiş.

Beklemediğim bir ''an'' da karşıma çıktınız. Tanıdık geldi yüzünüz. Yorulmuş gibiydiniz. ''Oturabilir miyim?'' dediniz. Ben biraz utangaç baktım yüzünüze. Siz gülümsediniz. Sakince oturdunuz yanıma. Konuşacak birşeylerimizin olup olmadığını merak ettim ben, siz sakince ''merhaba'' dediniz. Kalbim hızla atmaya başladı, ''merhaba'' dedim utanarak. ''Yabancısıyım'' dediniz, ''buralardan değilim''. ''Ben bu dünyadan değilim'' dedim, gülümsediniz. Yavaşça tanıyacaktınız beni, çok hızlı unutacaktınız. Bir düşün içine düştüm sonra ben. Uyanmak istemedim, öldüm...